Fantasie

een beeld van vrijheid

in een open auto met plankgas

en wapperende haren

over ’s heren wegen scheuren

op het strand in de storm worstelen

met de elementen en leunen

tegen de wind

Dichteressen (on) bekend. is a post from Mijn weblog.

Woordspeling. is a post from Mijn weblog.

Nu mijn moeder één week geleden overleden en mijn dikste boek ooit naar de uitgeefster.

Met de zelfde titel als dit weblog.

Subtitel. living on my isle of fear and lonelyness. Het zou mijn laatste zijn en nu al weer plan geboren! Een boek(je) met de titel.

De opvattingen van een fundamentalistische atheïst. (titel een tegenstelling tot mijn motto suum cuique) Al bestaande teksten aangevuld met nieuwe dingen die boven komen!

Goed dat ik zelf al zei: een open einde, is geen einde!

Nieuw boek naar de uitgeefster! is a post from Mijn weblog.

The verdict. is a post from Mijn weblog.

En als ik spreek zie ik niemand. Dus het spits afgebeten.

Ceremonie klaar. Marjolijn bedankte, maar elke speech was oorlog, nee dit keer niet die van Sidney. Maar ik dacht terug aan wat ik uit overlevering wist. De woorden van mijn moeders vader.

Waggelde naar het spreekgestoelte en zei: Duitsland stond al in brand en mijn grootvader zei: we leven in een interessante tijd. Een positieve insteek in een negatieve wereld en toen rondde ik echt af, er zullen nog wel een paar families zijn holocaust survivors, maar voor mij is dit het einde van een tijdperk.

Ik stond pas om 16.00 op, (na alweer een hele nacht wakker). zat om 16.25 in de auto speechte om 17.10 en om 19.00 uur thuis. Wou “de kleding” uitgooien en met een pot thee verder huilen. Telefoon mijn favoriete neef, we eten met ons allen op 180, als je niet te moe bent, kom dan ook. Was ik wel, maar wou er toch bij horen en we waren zo familie, mijn Israëlische neef zei: We have to keep this house for such familymeetings. I agree, but wishfull thinking.

Wolfer, Gaia en David  gingen eindeleoos op de traplift heen en weer. Hadden hun over grootouders nooit goed gevonden! Eén keer per bezoek en al zeker niet met zijn drieeën tegelijk! Gaia wou zo graag met haar grote nicht buiten op het pleintje. Maar grote nicht, voelt zich dus nu toch te groot!

Eerder op de receptie mijn neef Hans, die me nooit zag staan, gaf me een handkus, de gelouterde acteur/regisseur bewonderde me. Had ook hij dit nooit achter me gezocht, versloeg ik het paradepaardje?

Mijn zussen hadden behalve hun nageslacht ook vrienden uitgenodigd, ik had niemand. Wel komt een vrouw op me af en zegt: je weet vast niet meer wie ik ben, jawel, de naam schoot me niet meteen te binnen. De Caracal thuisvoorstelling op Ingrids 60e verjaardag en toen kon ik al toevoegen, Anke!

Door diezelfde zuster nog een stukje historie ik te klein, zij zeven, ik dus pas twee en vertelde, jaren stond er een foto van Joop, Paula’s broer op de schoorsteenmantel, van de anderen was de dood officieel bekend van hem niet, ze heeft dus gewacht/gehoopt, dat hij terugkwam en toen de knoop doorgehakt ( een inwendige worsteling, dat ook hij dood moest zijn en weg foto!)

En Dennis zei: zal je altijd bellen al is het honderd keer per dag.

Zijn dochter blij met haar ring van mij en haar broertje vloog me ook weer om mijn nek, toen volgde zijn neefje David ook. “Thuis” zei Gaia oma, jij en opa Teije zijn nu de oudsten, hè? Die fotoboom moet naar jou en ik gun het haar!

Nog diverse familie aangelegenheden. is a post from Mijn weblog.

BEGRIJPEN DOE IK HET NIET! is a post from Mijn weblog.

MOEDER COURAGE.

Lieve mam.

Hier staan we dan weer, veel langer geleden dan we gedacht hadden.

Vreselijk voor jou, dat het niet korter geleden is. Het woord “geleden” gebruikend, kom ik terecht bij MULTATULI in een ander betekenis van hetzelfde woord, “ik heb veel geleden” eigenlijk was het al veel eerder van Ovidius.

En wat heb je veel geleden, door de oorlog je complete familie kwijt.

De meeste mensen krijgen minder familie naarmate ze ouder worden, jij niet, drie dochters,vijf kleinkinderen, acht  achterkleinkinderen, maar de dood van Odo heeft er stevig ingehakt. Na de oorlog heb je niet gehuild en nu ook niet en die prijs heb je met je lichaam betaald, dat heeft voor je gehuild.

Heel lang heb ik je ondergewaardeerd en niet van je gehouden.

Als kind heb ik me niet veilig bij je gevoeld, maar hoe had je die moeten bieden? Een mens kan niet kiezen wat hij/ zij wel of niet voelt. Je hebt je verdriet ver weg geduwd om te kunnen overleven en daarmee ook je warmte.

Onze relatie bereikte een dieptepunt, toen je me 16 jaar oud op liet nemen in een psychiatrische inrichting. Hoe erg ik je dat kwalijk genomen heb, is nu niet meer aan de orde.

Veel heb ik verwerkt in mijn autobiografie, waarvan de meeste mensen vonden, dat ik moest wachten tot na jullie dood. Zowel met Odo als met jou, heb ik er juist door het boek over kunnen praten. En zijn we nader tot elkaar gekomen.

Dit tekstje heb ik hierin verwerkt.

hoe kon ik recht hebben

op angst en verdriet

na wat mijn ouders hadden doorstaan

en hoe de familie aan zijn einde was gekomen

zwak was ik en slecht

hoe vaak heb ik mijn moeder bits horen zeggen

ik ben geen jodin ik ben Nederlands

Zo laat in mijn leven, erg laat, ben ik van je gaan houden en waarderen en ben ik gaan inzien, hoe onvoorstelbaar dapper je bent geweest.

Wat gebleven is, of het door de oorlog komt of dat het toch al bij je hoorde, weet ik niet, maar dátgene wat je grootste angst was, is weggevallen ( de rest natuurlijk ook) je doodsangst. Je kan niet meer bang zijn, het is gebeurd, het is voorbij.

Ik heb getracht naar beste weten, je belangen te behartigen, bij huisarts , thuiszorg en fysiotherapeute, die je onnodig kwelden met dingen moeten. Iemand van 93 nu zelfs 94 MOET HELEMAAL NIETS MEER.

Ze konden je chanteren met je doodsangst, als u niet dit of dat doet dan gaat u dood.

Radeloos sleepte je je dan voort of wurgde voedsel door je keel. Na het niet behandelplan kwam goddank een einde aan de martelgang en werd je alleen nog maar verzorgd.

Een klein beetje trots ben ik, dat ik niet mijn eigen angsten heb laten prevaleren, maar gekozen heb, voor dat wat mij het beste voor jou leek. ( Ingrid en ik handelden eensgezind).

En toen kwam Marjolijn orde, regelmaat, triggers en je leefde op, je kwam weer beneden, zowat gedragen en dronk zelfs je glaasje Baileys en nu is het dan toch voorbij. En daarmee goddank de ontluistering.

Mamma, ik had niet kunnen bevroeden, dat ik je ooit zo verschrikkelijk zou gaan missen, zoveel verdriet om je zou hebben, mijn waardering kwam laat, maar niet TÉ LAAT.

Ook kom ik terecht bij de regel uit een gedicht van Vasalis ”’sinds je kind en moeder bent”.

Decennia zeg ik al “Paula” tegen je en nu voel ik de diepe behoefte om als mamma tegen je te praten, ook al hoor je dat niet meer.

Het zal leeg zijn en heel raar, dat huis vlakbij, wat niet meer van mijn ouders is.

Er wacht een gat en een verlatenheid.

Dan nogmaals Vasalis aanhalend, niet het snijden, doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn, in mijn eigen bewoording  “er bestaat geen prothese tegen fantoompijn”.

Dank voor al je zorg en aandacht.

Een klein jaar geleden, sprak ik mijn medeleven naar je uit, over je leven, dat steeds zwaarder werd en je afhankelijkheid, waarvan ík weet hoe erg, dát is en je reageerde met: “maak je over mij maar geen zorgen, ik heb een beter leven gehad dan jij”.

Je weet niet, hoe ontzettend dankbaar, ik je voor die woorden ben geweest, de erkenning in plaats van, dat ik het eindelijk niet meer verkeerd deed in de ogen van mijn ouders.

Ook dankbaar mag ik zijn, dat jullie nog samen op de high tea voor mijn 65e verjaardag zijn geweest en dat plezierig hebben gevonden.

Hoe te eindigen? Mijn verwarring uitspreken over leven en dood.

Zoals ik ook al in het filmpje bij Odo verwoordde, je neemt geen afscheid van een dode, je bent reeds aan het herdenken!

Vergankelijkheid is iets wat het allermoeilijkste te verteren valt, tenminste zo vergaat het mij.

Je had ooit een mooie uitspraak, toen iemand zei druk! Jij diende van repliek, dan wou ik dat ik deel uit maakte van die drukte en mensen, die niet kwamen bij mijn leven, zijn niet welkom bij mijn dood.

Nu leek ik al af te ronden en moet ik toch nog iets kwijt, ook jij compromisloos net als je eega.

Op hoge poten ging je naar school, toen ik in de 6e klas thuis kwam met een christelijk kerstliedje, daarvoor gingen je kinderen niet naar een openbare school. Een meester, die om zulke dingen de pest aan mij had, een meester waar ik als enig kind uit de klas van jou, mijnheer tegen moest zeggen.

Meester was volks, natuurlijk zei ik het wel, alleen als jij in de buurt was niet.

Dat was jij mijn moeder.

Dag mam.

Dag Moeder Courage.

En daar ga je 67 jaar na de oorlog alsnog “durchs kamin”!

Mijn speech voor mijn moeders crematie en een foto 2 maanden geleden op haar 94e verjaardag! is a post from Mijn weblog.

                              Manja Croiset   

                    na Odo’s dood kon je niet verder

                  Paula Croiset Kool

              anderen kwamen altijd op de eerste plaats

11 maart 1918                                                   11 mei 2012

Amsterdam                                                             Hoogland

Ingrid

Marjolijn en Yoram

Manja

Sidney en Natasja; Gaia en David

Dennis en Ingrid; Lupa, Roef* en Wolfer

Raviv en Marla; Eitan en Noga

Shahaf en Noa; Carmel en Yarden

Inbar en Roman

Zandkamp 210

3828 GN Hoogland

de crematie vindt plaats op dinsdag 15 mei om 17.00 in aula 2 van

crematorium Amersfoort, Dodeweg 31 te Leusden

ZES MAANDEN MINUS één week na de dood van mijn vader is mijn moeder overleden! is a post from Mijn weblog.

toen je zo bang was later zelfs

paniek

grote wagenwijd opengesperde angstogen

je handen verkrampt als klauwtjes

benauwd had je het

mam, haal eens adem rustig

ik ben bij je ik ga niet weg

probeer je te ontspannen

het hielp de eerste keer

ik week niet van je zijde

en toen trachtte je help te schreeuwen

maar dat lukte je niet meer

op een gegeven moment je ogen dicht

maar je lippen ging door met hun noodkreet

slaappil morfine pleisters

de angst in je ogen is gebleven

hartverscheurend

je werd weer wakker hallucinaties

heden en verleden door elkaar

geen communicatie meer mogelijk

en toen opeens keek ik om in wrok

niet meer in staat je bij te staan

Vanavond kwam je Israelische dochter. Je herkende haar niet meer.

De slaappillen en morfine pleisters door woorden ( geen onvertogen) naar de huisarts, die er niet om logen. Wie zorgt er voor mij.

AGONIE. Wie heeft leven en dood bedacht? is a post from Mijn weblog.

Wat zou ik haar daar graag uit verlossen.

Soms denk ik dat artsen niet de eed van Hypocrates hebben afgelegd,

maar die van Hypocrites.

Wat een angst, wat een benauwdheid.

Als ik het kon, gaf ik haar wat, strafbaar of niet, zou me worst zijn.

En zouden nog obductie doen bij een vrouw van 94, na zo’n agonie? Dat zou op deze 5e mei met recht bevrijdingsdag voor haar betekenen!

WAT EEN VRESELIJKE LIJDENSWEG. is a post from Mijn weblog.